op mijn website. Begin 2013 heb ik beleidsversnellers opgericht: voor beleid dat landt. Ik help bestuur burgers beter begrijpen én andersom. Ik ben hierbij onderzoeker én adviseur. Zo help ik de bekende kloof tussen burger en bestuur verder verkleinen. Mijn motto als gemeenteraadslid voor het CDA? Ieder mens telt. 

Campagnetijd
geplaatst op 12 februari 2014 in de categorie CDA

Campagnetijd. Mooie tijd. 'Je stemt op wie je kent' kopte de Volkskrant daags na de herverdelingsverkiezingen in Alphen aan den Rijn in november. Zo is het volgens mij nog steeds. Daarom geloof ik meer in persoonlijke netwerken en de netwerken daar weer van, dan in roeptoeteren. Hoewel dat soms niet toe vermijden valt. En mensen ook wel lezen naar wat er geroeptoeterd wordt - en daar het hunne van denken. Dus laten we het houden op zenden + netwerken. Met name online valt er een hoop te winnen op dat gebied. Zo speelde in Alphen zich een verhitte discussie af over de aanleg van een nieuwe rondweg en brug, met vele autombilisten die daar wat van vonden. En milieu-activisten, want de weg moest door een natuurgebied, de Gnephoek. Zowel VVD als GroenLinks ontging het volkomen dat deze discussie online gaande was. En lieten kansen liggen om zich met hun standpunt te onderscheiden en gewone mensen aan zich te binden.


Veur herrijst in theaternaam
geplaatst op 31 augustus 2013 in de categorie Leidschendam-Voorburg

Op weg naar het Uitfestival in Voorburg, fietste ik op het Veurselaantje. Naam van voorheen de gemeente, las ik. Blijft toch goed beaard, zo'n publiek geheim. De ondernemers die het voorheen Camuz Theater aan de Damlaan gaan runnen, hebben dat goed begrepen. Ze hebben het omgedoopt tot het Veur Theater. Enig historisch besef ludiek levend houden op deze manier, daar houd ik wel van. Vandaag stonden ze op het Uitfestival in Voorburg. Altijd een goed begin van het cultureel seizoen. De opening was in elk geval theatraal: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=500194163397911&set=pb.371674839583178.-2207520000.1377947250.&type=3&src=https%3A%2F%2Ffbcdn-sphotos-h-a.akamaihd.net%2Fhphotos-ak-ash4%2F1262734_500194163397911_544970524_o.jpg&smallsrc=https%3A%2F%2Fsphotos-b-ams.xx.fbcdn.net%2Fhphotos-ash3%2F1208497_500194163397911_544970524_n.jpg&size=1228%2C1864


Kermis tussen de weilanden
geplaatst op 22 juli 2013 in de categorie Leidschendam-Voorburg

Afgelopen weekend was ik op de Stompwijkse kermis. Voor wie het niet weet: Stompwijk is een dorp met ruim 2.000inwoners dat midden in het groene hart ligt, tussen Leidschendam-Voorburg, Zoetermeer en Leiden. Je fietst er zo naar toe, mooi en de moeite waard. De Stompwijkse kermis is wat kermis vroeger misschien was, toen NL de helft van zijn huidige aantal inwoners had. Aan de rand van het dorp, met aan de ene kant weilanden en in de verte de contouren van Den Haag. En aan de andere kant een paar huizen, een kerk, een café (horen bij elkaar (-;). Het enige dat anders is, is de controle aan de ingang: geen alcohol onder de 18 jaar. En of het nu daaraan ligt of aan het publiek: het is er de hele avond gemoedelijk. Oud en jong lijken zich even goed te vermaken. Mensen staan in groepjes bij elkaar te keuvelen over van alles en nog wat, jongeren klimmen in en stoeien met van alles en nog wat. Relaxt, dat is het woord. Wat een mooi evenement. Vindt plaats midden in de Stompwijkse paardendagen waar collega @mhpjansen nog over twitterde. Volgend jaar weer?!




Beleid laten landen met professionele radarfunctie
geplaatst op 30 april 2013 in de categorie Beleidsversnellers

Een eeuw geleden raakte de Titanic op zijn eerste vaart een ijsberg, en zonk het. Tegenwoordig maakt elk schip, vliegtuig én haven gebruik van een radar. Niet alleen om obstakels te ontwijken, maar ook om te bepalen wat de optimale route is. Het is een onmisbaar instrument voor iedereen die niet alleen op zicht wil varen. Zo’n radar, maar dan voor issues, beelden en argumenten in de samenleving, is essentieel voor overheden. Mensen vinden veel van veel zaken en plaatsen zaken makkelijk in een bepaald frame, al dan niet geholpen door influencers.Wat kranten schrijven over lokale ontwikkelingen , mensen zeggen tijdens buurtbijeenkomsten en doelgroepen vinden van gemeentelijke voorzieningen, heeft de gemeente meestal goed in beeld. Maar wat speelt zich af daarbuiten? Onder de waterlinie? Wat er ècht leeft in de gemeenschap komt vaak als topje van de ijsberg en met vertraging op de tafels van beleidsmakers en raadsleden. Hierdoor blijven risico’s én kansen voor de gemeente lang uit het zicht. Integraal, doelgericht en tijdig peilen wat er leeft in de gemeenschap voorkomt dit. En is in essentie niet moeilijk. In “Sociaal kapitaal” laat David Kok zien dat driekwart van de gemeenten ervaringen heeft met vormen van webmonitoring en -care. Van belang is om deze ervaringen nu om te zetten in structurele vormen van monitoring. Ook in strategisch opzicht. Gemeentes moeten in onze netwerksamenleving on the spot zien óf beleid en boodschappen landen en bij wie. En zo nee: met welke issues, beelden en argumenten van mensen en media rekening moet worden gehouden en hoe. Zowel voorafgaand aan de ontwikkeling van beleid en communicatie, als tijdens de rit. Dat laatste maakt tijdige bijsturing mogelijk, met name als zich neveneffecten voordoen. Crux is werken met het “BAM”-principe: benoemen wat je buiten ziet, aansluiten bij wat leeft en vervolgens mensen, media en organisaties meenemen in acties. Een gemeente als Rotterdam monitort al langer structureel, net als enkele ministeries. Maar ook kleinere gemeenten als Haren en Valkenswaard gaan ermee aan de gang. In welke vormen professionele monitoring ook plaatsvindt, er worden vier doelen mee bereikt: 1. Risico’s tijdig zien aankomen; meer tijd om te anticiperen 2. Vragen aan de gemeente en opmerkingen over de gemeente in kaart brengen en beantwoorden (webcare). 3 Beleid laten landen. 4 Reputatie managen. Hoe dit werkt? Met Beleidsversnellers.nl laten we aan de hand van vele praktijkvoorbeelden zien hoe het wekrt.


Buslijn voor en door mensen zelf
geplaatst op 14 maart 2013 in de categorie CDA

'Do it ourselves' komt steeds meer op. Een voorbeeld vind ik buslijn 47. Buslijn 47 draait op de inzet van maar liefst zestien vrijwilligers en één coördinator. Toen eind 2011 de officiële buslijn 47 moest stoppen als gevolg van de hoge kosten, dreigden met name veel mensen uit Leidschendam-Zuid verstoken te blijven van openbaar vervoer. Het CDA nam met Wijkvereniging Leidschendam-Zuid, Woej en de gemeente het initiatief om een alternatieve verbinding tot stand te brengen. Dat lukte met vereende krachten: Vrijwilligers meldden zich aan; de gemeente zorgde met het stadsgewest Haaglanden voor een kleine maar gerieflijke bus en Woej coördineerde het project op basis van haar ervaring met ouderenvervoer en vrijwilligers. De bus rijdt inmiddels zeven keer per dag (van 8.15 -18.45 uur en op zaterdag van 9.45-15.45 uur) tussen Duivenvoorde en Leidschendam-Zuid. Onderweg doet hij Leidsenhage, Antoniushove en diverse zorginstellingen en seniorenflats in Leidschendam aan. Het aantal reizigers nam sinds augustus toe van 50 naar 300 per maand. Hier krijgen we uitleg over alle cijfers van Rob Steegers (Woej).

Een prachtig initiatief!




Hoe doet Obama dat toch?
geplaatst op 12 maart 2013 in de categorie Opinie

Hoe doet Obama dat toch, met zo'n speech? Daar zijn dus universele beginselen voor die iedere (goede) spreker kan toepassen. Contrast, drieslag, herhaling, noem maar op. Dus ook maar eens uitproberen met het thema 'toekomst': Zoals we weten is de jeugd onze toekomst. Sommige zeggen dat er altijd tijden zullen zijn waarin jongeren kansloos zijn. Dat er altijd jongeren zullen zijn die niks kunnen en willen. Dat frictiewerkloosheid er bij hoort, ook voor de jongste generaties. Ik zeg dat we daar niet in moeten geloven. Dat we daar niet in moeten verzanden. Dat we niet moeten denken dat we in jongeren niet hoeven te investeren. Want als we daar niet meer in investeren, verliezen we het vertrouwen in onszelf. Hoe doen we dat? Stel, je bent jong. Opgegroeid in een Vogelaarwijk. Vader dronken, moeder altijd aan het bekvechten met vader. Met vrienden vaak op het verkeerde pad. Dan is er nog maar één plaats waar je altijd moet zijn: school. Ik zie scholen voor me waar niet onverschilligheid heerst, maar betrokkenheid. Waar niet wordt gedacht in targets maar in mensen. Waar niet alleen wordt gelet op de leerling die wel op school is, maar ook op de leerling die er niet is. Daarom wil ik dat leraren weer op huisbezoek gaan als een leerling uit de boot dreigt te vallen. Moeten scholen weer helpen bij het vinden van nieuwe wegen. Moeten ondernemers met ervaring weer jonge werklozen onder hun hoede nemen. Zo investeren we weer in onze jeugd." Hij kan nog scherper, maar ziet u al die elementen? Zet je passie om in een vlammend betoog.


Beleidsversnellers van start
geplaatst op 4 februari 2013 in de categorie Beleidsversnellers

Sinds 1 januari is Beleidsversnellers van start gegaan. Wij zorgen voor de woorden, beelden en argumenten waardoor beleid aansluit bij wat leeft in de omgeving. Dat doen we door de radarfunctie op te zetten voor organisaties en kernboodschappen en -beelden te ontwikkleen. Zodat beleid werkt zoals bedoeld. Ook de website is deze maand voor het eerst in de lucht. Check 'm! Wat vind je er goed aan? Wat kan beter? Suggesties welkom via info@beleidsversnellers.nl.




Vermoeid plichtsbesef vs optimistisch samen werken
geplaatst op 23 januari 2013 in de categorie Opinie

We leven in frames. Dat blijkt uit een vergelijking naar de verwoording van burgerkracht in GB en NL door Evelien Tonkens. In Nederland wordt de burger nors op zijn eigen verantwoordelijkheid gewezen, in Engeland daarentegen verleidt de overheid haar burgers om mee te doen. Vooral de emotionele aspecten van het framingproces blijken tussen beide landen heel verschillend. Ruim twee jaar geleden lanceerde de Engelse regering van David Cameron het concept van Big Society, als tegenhanger van Big Government. In plaats van een centralistische, top-down benadering, koos de regering voor decentralisering gericht op meer vrijwilligerswerk, meer beslissingsmacht op lokaal en buurtniveau en het openbreken van publieke dienstverlening voor sociale ondernemers, coöperaties en bedrijven. In Nederland is sinds 2002 gewerkt aan de ontwikkeling van de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo). De invoering van deze wet heeft op tal van terreinen geleid tot een herverdeling van verantwoordelijkheden tussen centrale en lokale overheid, tussen overheid en burgers en tussen burgers onderling. De Wmo wordt vaak een ‘participatiewet’ genoemd, omdat het kwetsbare, burgers oproept om ‘mee te doen’. Daarnaast doet de Wmo een beroep op burgers om als vrijwilliger informele zorg aan kwetsbare groepen te bieden. Een actuele ontwikkeling is de decentralisatie van zorgtaken en sociale ondersteuning van de nationale overheid naar gemeenten. Ondanks overeenkomsten tussen Big Society en de Wet maatschappelijke ondersteuning, ziet Tonkens belangrijke verschillen in de framing van activering. De een (Big Society) speelt in op empowerment van burgers, terwijl de ander (Wmo) appelleert aan de burgers’ eigen verantwoordelijkheid. In Engeland worden burgers uitgenodigd om initiatieven te nemen en zelf publieke diensten te verzorgen, terwijl in Nederland de overheid burgers aanspreekt op hun plicht om voor de ander en de gemeenschap te zorgen. De tegenstelling in de framing is die tussen energie en plezier enerzijds versus vermoeidheid en plicht anderzijds. De Engelse manier van praten over sociale participatie en empowerment is energiek, optimistisch en positief. In haar teksten probeert de overheid burgers te verleiden en betoveren en schetst ze een wenkend perspectief. Bijvoorbeeld: ‘Het geven van tijd kan ons een goed gevoel over onszelf geven en tegelijkertijd bijdragen aan andere aspecten van het leven’. De Nederlandse teksten bulken van de plichten van burgers. Ze moeten bijdragen aan sociale samenhang en stabiliteit door actieve inzet te tonen. Ze legitimeren vermoeidheid tegenover medeburgers die niet altijd ‘het normale’ doen en toch ‘van alles van andere mensen of de overheid verwachten’. In de Nederlandse teksten is er geen spoor te vinden van opwindende sociale vooruitzichten, maar wordt er vooral gewezen op de noodzaak van het geformuleerde beleid. ‘De overheid dient zich te beperken tot wat haar taak is: zorg voor de publieke zaak, onderwijs, veiligheid en openbare orde, maar zal voor het overige meer vertrouwen moeten geven en verantwoordelijkheden laten aan betrokken burgers. De grote vraag is volgens Tonkens welke manier van aanspreken verleidelijker is voor burgers. Onderzoek van het SCP (Dekker en Den Ridder 2011, Veldheer e.a. 2012) laat zien dat veel burgers de boodschap om eigen verantwoordelijkheid te nemen in algemene zin legitiem vinden, maar daarbij vooral aan andere mensen denken die op deze manier tot de orde geroepen kunnen worden. Ze zijn in elk geval een stuk minder enthousiast over die boodschap als deze dichterbij komt en op hen zelf betrekking krijgt. Het zou dus goed kunnen Nederland zich met hun negatieve getoonzette verantwoordelijkheidsvertoog in de eigen voet schiet. De positief getinte Engelse benadering schept hogere verwachtingen. Maar als die niet worden waargemaakt, kan dat ook tot woede en teleurstelling leiden. Aldus Tonkens.


Windkracht
geplaatst op 28 december 2012 in de categorie Trends

Het is dat we net een nieuwe aanbieder voor onze energie hebben gecontracteerd op basis van een forse besparing, anders is dit misschien een idee: de Windcentrale. Het werkt als volgt: je koopt een aantal kleine stukjes molen, zogenoemde winddelen. De hoeveelheid stroom die daarmee wordt opgewekt, wordt in mindering gebracht op de stroom die je thuis verbruikt. Daardoor valt de energierekening een stuk lager uit. De Windcentrale zette eind juni dit jaar twee windmolens in Delfzijl 'te koop'. Eind oktober waren alle 20.000 winddelen al verkocht: 5600 mensen kochten ze voor 351 euro per stuk. Dat levert ze gemiddeld 1/7e deel besparing op hun energierekening op. Vanwege de vele aanmeldingen wordt nu gezocht naar nieuwe windmolens.


Olifantenpaadjes (2)
geplaatst op 2 december 2012 in de categorie Leidschendam-Voorburg

Mensen vinden en maken hun eigen weg. Soms letterlijk, zoals op de hoek van de Rembrandtlaan en Prins Bernhardlaan in Voorburg.

Veel fietsers gaan hier naar links, omdat ze over de brug de wijk in willen rijden.Velen sneden de bocht af, overe en klein stukje gras (nu met blaadjes). Totdat de gemeente daar letterlijk een plankje voor stak. Vierkant = controle! Olifantenpaadjes zijn rond, hebben vaak kronkels. Iemand heeft nu dat plankje er af gehaald, zodat je de bocht weer kan afsnijden. Maar ik vind het er niet makkelijker of veiliger op worden, vanwege de plank en de paaltjes en zo. De vraag is: waarom speelt de gemeente niet juist in op dit door mensen gewenste olifantenpaadje in plaats van het tegen te willen gaan? Door de gedachtengang en de gebruiken van mensen te waarderen, bijvoorbeeld door het hoekige te vervangen door een bochtje met dezelfde eenvoudige fietspadtegeltjes? Samen kunnen we meer.




Meer artikelen vindt u via de categorieën



rss
readspeaker
Lettergrootte: A | A

 
Home

CATEGORIEËN
CDA
Gemeenteraad
Humor
Leidschendam-Voorburg
Opinie
Persoonlijk
Poll
Beleidsversnellers
Trends

CONTACT
contact
aanmelden voor de nieuwsbrief
links

POLL